Οι απαντήσεις στο συγκεκριμένο ερώτημα σε σχέση με τις επαναπροωθήσεις μοιάζουν σχεδόν παρήγορες στη σημερινή συγκυρία. Είναι δηλαδή παρήγορο ότι τα δύο τρίτα του δείγματος (και με ελαφρά αυξητική τάση σε σχέση με το 2022) επιβεβαιώνει την –θεωρητικά αξιακά αυτονόητη– προτεραιότητα της προστασίας της ανθρώπινης ζωής. Το λέω αυτό γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι λίγους μήνες μετά τη διεξαγωγή της έρευνας, το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου ανατέθηκε σε έναν πολιτικό που σχετικά πρόσφατα είχε εκφράσει (χωρίς ποτέ να ανακαλέσει) ακριβώς την αντίθετη άποψη.
Υπάρχει όμως και η άλλη εκδοχή. Ότι ένα 30% περίπου του δείγματος δεν θεωρεί ταμπού την πιθανότητα αφαίρεσης ανθρώπινων ζωών προκειμένου να προστατευτεί το –κατ’ αυτούς– μείζον, δηλαδή το αδιαπέραστο των συνόρων. Με δεδομένο ότι οι φιλελεύθερες δημοκρατίες έχουν δομηθεί πάνω στην ιδεολογία της προτεραιότητας της ανθρώπινης ζωής, το ποσοστό δεν είναι καθόλου μικρό και δείχνει ότι η κοινωνική ύλη για την ανάπτυξη της Ακροδεξιάς είναι υπαρκτή και καθόλου αμελητέα.
Ας μου επιτραπεί επ’ αυτού και μια επιπλέον παρατήρηση, που είναι η παρατήρηση ενός νομικού: η συνεχιζόμενη αδιαφορία των εγχώριων εισαγγελικών αρχών απέναντι στα (πολλές φορές θανατηφόρα) περιστατικά επαναπροωθήσεων δείχνει ότι αυτή η ακροδεξιά αντίληψη βρίσκει έρεισμα και στον κρατικό μηχανισμό, αλλά διαπαιδαγωγεί αρνητικά και την κοινωνία, δηλαδή καλλιεργεί την ανοχή σε θανατηφόρες πρακτικές με όλες τις παρεπόμενες συνέπειες.
Βασίλης Παπαστεργίου, δικηγόρος
Κοινοποίηση:
