Μετά από 16 χρόνια αδιαμφισβήτητης κυριαρχίας, ο Βίκτορ Όρμπαν συνετρίβη. Στις εκλογές της Κυριακής 12 Απριλίου 2026, η Ουγγαρία εξέλεξε νέο πρωθυποργό. Δημοσιεύουμε σε ελληνική μετάφραση το άρθρο του εκδότη του περιοδικού Jacobin για την Ευρώπη, Ντέιβιντ Μπρόντερ.
Πώς θα μπορούσαμε να ονοματίσουμε, λοιπόν, αυτή την ακατανίκητη, καθώς μοιάζει, πολιτική δύναμη που εξαπλώνεται στις δύο μεριές του Ατλαντικού; Τα πρόσωπά της μάς είναι πλέον γνώριμα, ή γίνονται οικεία σιγά σιγά, και τα επεισόδια του σίριαλ πολιτικής φαντασίας στην οποία πρωταγωνιστούν (μαζί με όλους εμάς) πυκνώνουν όλο και περισσότερο.
Στις 31 Μαρτίου έπειτα από δίκη εννιά εβδομάδων, το Δικαστήριο του Παρισιού καταδικάζει τη Λεπέν σε (εφέσιμη) ποινή φυλάκισης 4 ετών (δύο χρόνια με αναστολή και δύο κατ’ οίκον) για υπεξαίρεση δημόσιων πόρων, πρόστιμο 100.000 ευρώ – αλλά και άμεσα εκτελέσιμη στέρηση του δικαιώματος του εκλέγεσθαι για μία πενταετία. Μαζί της καταδικάζονται 8 ευρωβουλευτές του κόμματος και 12 βοηθοί τους: το δικαστήριο έχει στοιχεία για 40 πλασματικές συμβάσεις σε διάστημα «σχεδόν 12 ετών» (2004–2016), ύψους «άνω των 4,6 εκατομμυρίων ευρώ».
Το Σημείο για τη Μελέτη και Αντιμετώπιση της Ακροδεξιάς και η Greenpeace, ξεκινώντας από διαφορετικές οπτικές, συμπίπτουν στην αναγνώρισης της μεγάλης απειλής για τη δημοκρατία και το περιβάλλον και χτυπάνε το καμπανάκι του κινδύνου.
Στις 30 Σεπτεμβρίου 2012, δικυκλιστές της Ομάδας ΔΕΛΤΑ, μιας αμφιλεγόμενης μονάδας της Ελληνικής Αστυνομίας, τα μέλη της οποίας είχαν κατηγορηθεί πολλές φορές για βίαιες επιθέσεις κατά διαδηλωτών, διέλυσαν μία μοτοπορεία αντιφασιστών στον Άγιο Παντελεήμονα. Οι τελευταίοι διαδήλωναν κατά της Χρυσής Αυγής στη γειτονιά που ήταν τότε το προπύργιο της οργάνωσης στο κέντρο της Αθήνας.
Πλεύση Ελευθερίας, ΕΑΝ, Νίκη. Τι κοινό μπορεί να έχουν τα κόμματα αυτά;
Τα ξημερώματα της Κυριακής 23 Ιανουαρίου έγινε έκρηξη έξω από άτυπο χώρο προσευχής μουσουλμάνων στα Πατήσια.
Το Σημείο αποχαιρετά το 2021 και μπαίνει στο 2022 έχοντας πίσω του 14 μήνες λειτουργίας. Τι κάναμε αυτό το διάστημα;
1χρόνομετά την καταδίκη της Χρυσής Αυγής, πολλές ιδέες της για την ετερότητα, τις έμφυλες ταυτότητες, τον σεξουαλικό αυτοκαθορισμό και την αυτοδιάθεση του σώματος των γυναικών συνεχίζουν να διαχέονται από πρόθυμους αγωγούς της ιδεολογίας της, μέσα από διαφορετικά κάθε φορά κανάλια.
Τον Οκτώβριο του 2020 καταδικάστηκαν οι κατηγορούμενοι για διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή. Οδηγήθηκαν στη φυλακή με ποινές για βαριά κακουργήματα. Πήρε έτσι τέλος μια από τις μεγαλύτερες δίκες στη νεότερη ελληνική ιστορία.
Η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων συμπίπτει φέτος με τη μεγαλύτερη, με διεθνείς διαστάσεις, επίθεση στο νομικό κεκτημένο και την πολιτική νομιμοποίηση του θεσμού της διεθνούς προστασίας…
Στην Ελλάδα η δράση ακροδεξιών στοιχείων στην Αστυνομία είναι κοινό μυστικό – τόσο κοινό, που τείνει να μην εντυπωσιάζει κανέναν.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, μια προσωπική ιστορία…
Η μελέτη του Κωστή Παπαϊωάννου «Κερδοσκόποι του φόβου;» αποτελεί το ελληνικό μέρος της σειράς αναλύσεων του Ιδρύματος Φρήντριχ Έμπερτ.
Ποια σχέση, όμως, μπορεί να έχει η πανδημία του κορωνοϊού με τη θρησκεία και ειδικότερα με την Ορθοδοξία;
Ένα πεδίο στο οποίο προνομιακά ο ακροδεξιός λόγος διεκδικεί ιδεολογική αποκλειστικότητα είναι η καθαρότητα του γλωσσικού πολιτισμού του κυρίαρχου έθνους εντός του κράτους.
Η δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν έφερε στο προσκήνιο την ιδιότητα του πρόσφυγα και του μετανάστη που βίωνε για χρόνια την βία των νεοναζιστών, συχνά υπό την ανοχή του επίσημου κράτους.
Το ζήτημα της μετανάστευσης από το 2015 και μετά είναι ένα από τα κυρίαρχα θέματα στον δημόσιο διάλογο σε εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο και αυτή τη στιγμή το κατεξοχήν πεδίο ανάπτυξης ακροδεξιού λόγου – από το γνωστό «είναι πρόσφυγες αλλά και εμείς πόσους να πάρουμε;», μέχρι το ακραίο «οι μουσουλμάνοι είναι τρομοκράτες».
Ανάμεσα στα έργα του λαϊκού μας ζωγράφου, του Θεόφιλου Χατζημιχαήλ, συγκαταλέγεται και ένα που εικονίζει τον Κοραή με τον Ρήγα ν’ ανασηκώνουν την Ελλάδα που κείτεται ξέπνοη αιώνες, ανάμεσα στους τσακισμένους κίονες των αρχαίων ναών.
Όχι, δεν έχουμε φασισμό. Έχουμε δημοκρατία. Η δημοκρατία χωράει πολλά πράγματα και σίγουρα χωράει αυταρχισμούς κάθε είδους και έντασης. Δεν σημαίνει όμως πως είναι άτρωτη απέναντί τους.
Μπροστά στο νέο επεισόδιο κρίσης –και με δεδομένη την κόπωση που έχει δημιουργήσει η προηγούμενη– στο έδαφος αυτό θα δοκιμαστούν οι «φιλίες» που λέγαμε στην αρχή: η διαπλοκή κράτους και Ακροδεξιάς.
Λίγες μέρες μετά την ανακοίνωση της ετυμηγορίας στη δίκη της Χρυσής Αυγής και ενώ ακροδεξιοί «αγανακτισμένοι πολίτες» βασανίζουν και κυνηγούν τραυματισμένους και εγκαταλειμμένους πρόσφυγες στη Λέσβο, η στιγμή για την ίδρυση του νέου ερευνητικού και εκπαιδευτικού κέντρου Σημείο δεν θα μπορούσε να είναι πιο πρόσφορη.
Το ακροδεξιό φαινόμενο είναι εδώ. Πολλοί συμπολίτες μας πιστεύουν ότι μπορεί η Χρυσή Αυγή να «το παράκανε» με τη βία και τα εγκλήματα αλλά χωρίς αυτά θα ήταν σοβαρή και χρήσιμη. Μέρος του πολιτικού κόσμου, δημοσιογράφοι και διαμορφωτές της κοινής γνώμης, παρά τον όψιμο και ανέξοδο «αποτροπιασμό» για την εγκληματική συμμορία, εξακολουθούν σαν να μη συνέβη τίποτα να κανονικοποιούν το ρατσισμό, τη μισαλλοδοξία, τον εθνικισμό.
Το φαινόμενο της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς διαθέτει σημαντικές ευκαιρίες ανόδου απ’ άκρου εις άκρον στην Ευρώπη.
Δύο νέοι άνθρωποι χρειάστηκε να πεθάνουν, να θανατωθούν από βάρβαρα χέρια, και στις δικές μας ημέρες, για να καθαρθεί η Αθήνα και η Ελλάδα όλη από το χρυσαύγειο άγος.
Η σύγχρονη ιστορία της δημοκρατικής Αστυνομίας στη Γερμανία αρχίζει με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη. Μετά την ήττα των εθνικοσοσιαλιστών στον εξολοθρευτικό πόλεμο που είχαν προκαλέσει και την απελευθέρωση της χώρας από τον φασισμό από τις συμμαχικές δυνάμεις, η Γερμανία βρέθηκε μπροστά σε ένα ριζικό νέο ξεκίνημα.
Στην Ελλάδα, οι εστίες της Ακροδεξιάς στην Αστυνομία έλκουν την καταγωγή τους από τη μετεμφυλιακή περιπέτεια, παρέμεναν όμως στην αφάνεια μέχρι πριν από λίγα χρόνια, ίσως επειδή κατά κάποιο τρόπο θεωρούνταν αναμενόμενες. Η σχετική συζήτηση ήρθε στην επικαιρότητα με αφορμή τη δίκη της Χρυσής Αυγής, όπου υπήρξαν ισχυρές ενδείξεις συνενοχής αστυνομικών στα εγκλήματα που δικάζονταν.
Τον Οκτώβριο του 2012, έναν χρόνο πριν από την εξάρθρωση της Χρυσής Αυγής, 15 διαδηλωτές που μετείχαν σε αντιφασιστική μοτοπορεία συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στο κτίριο της ΓΑΔΑ. Την επόμενη μέρα καταγγέλθηκε βαρύς βασανισμός και αυθαίρετη βία από αστυνομικούς σε βάρος των διαδηλωτών. Υπήρχαν αναφορές ότι ούτε οι συνάδελφοί τους δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τους φυσικούς αυτουργούς των βασανισμών εντός της ΓΑΔΑ.