Εθνικό είναι το αληθές
Τι μας λέει άραγε ένα γράφημα που δείχνει ότι είμαστε διχασμένοι στο ερώτημα εάν «λείπει από τη χώρα ένα ισχυρό εθνικό κόμμα που θα εκπροσωπήσει τα συμφέροντα της πατρίδας και του έθνους»; Τι μας αποκαλύπτει δείχνοντας ότι τον Δεκέμβριο του 2024 το 49% εν γένει συμφωνούσε ενώ το 48,1% διαφωνούσε;
Μας λέει, πιθανόν, ότι οι μισοί αντιλαμβάνονται τα υφιστάμενα κόμματα ως περίπου μειωμένης εθνικής αποτελεσματικότητας, που δεν εκπροσωπούν δηλαδή όσο δυναμικά θα έπρεπε τα συμφέροντα της πατρίδας μας – εάν δεν υποκρύπτεται εδώ, πράγμα επίσης πολύ πιθανόν, μια υποψία εθνικισμού, καθώς η λέξη «εθνικό» στην καθ’ ημάς δημόσια σφαίρα είναι ο κομψός τρόπος να πει κανείς «εθνικιστικό».
Μας λέει όμως επίσης και ότι η «ευγενής μας τύφλωσις» αποτρέπει την ανοιχτή και γενναία συζήτηση για το τι σημαίνει συμφέρον της πατρίδας και του έθνους. Για το τι σημαίνει εντέλει πατρίδα και έθνος, που μπορεί εξίσου να είναι μια επιθετική κοινότητα βασισμένη στο αίμα και στη ράτσα ή μια ανοιχτή κοινότητα που τη συνέχει η βούληση να ζούμε μαζί.
Εάν δεν αναλάβουν να επιχειρηματολογήσουν πειστικά για το δεύτερο οι δύο κατεξοχήν παιδαγωγικοί θεσμοί, το σχολείο και η πολιτική, δεν θα αποκτήσουμε μια δημοκρατική αντίληψη για το τι είναι εθνικόν και αληθές, που έλεγε ο άλλος. Και θα συνεχίσουμε να τείνουμε να θεωρούμε την πολιτική τάξη, αριστερή και δεξιά ακόμη, ως μειωμένης εθνικής συνείδησης.
Γιάννης Μπαλαμπανίδης, πολιτικός αναλυτής, συγγραφέας
Κοινοποίηση:
