Τις τελευταίες μέρες, η αμερικανική κοινωνία ζει στην ευφορία από την εκλογή του Ζοράν Μαμντάνι, αλλά και στο χάος που προκαλεί, αισίως για πέμπτη εβδομάδα, το κλείσιμο (shutdown) της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Δεν είναι η πρώτη φορά που η κυβέρνηση «κατεβάζει ρολά», με αποτέλεσμα να αναστέλλονται κρίσιμες λειτουργίες που η ίδια χρηματοδοτεί. Αυτή τη φορά όμως, το κλείσιμο κρατά σχεδόν 40 ημέρες (από την 1η Οκτωβρίου), εξέλιξη που για τις ΗΠΑ αποτελεί ρεκόρ.

Τον Μάρτιο του 2003, με τις αιματηρές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου ακόμανωπές, η κυβέρνηση Μπους του νεότερου προσπαθούσε διακαώς να συνδέσει την τρομοκρατία με τη μετανάστευση. Στο πλαίσιο αυτό,ίδρυε το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας (DHS) και στην αρμοδιότητα τουνέου υπουργείουέθετετρεις καινούριες υπηρεσίες με αντικείμενο το μεταναστευτικό: η μία από αυτές ήταν η Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνείων – η διαβόητη για τις απάνθρωπες επιχειρήσεις της ICE.

Η κινητοποίηση της 18ης Οκτωβρίου ήταν η μεγαλύτερη διαμαρτυρία που οργανώθηκε σε μία μέρα στην ιστορία των ΗΠΑ: 6,5-7 εκατομμύρια άνθρωποι, και περισσότερες από 2700 διαδηλώσεις στις 50 πολιτείες, την πρωτεύουσα και σε πόλεις του εξωτερικού, βεβαίωσαν πως, εκεί που βρίσκεται ο μεγάλος κίνδυνος, εκεί αργά ή γρήγορα έρχονται στο προσκήνιο και οι δυνάμεις που θα τον αντιμετωπίσουν. Ποιες είναι, όμως, οι δυνάμεις αυτές; Τι γνωρίζουμε για τις οργανώσεις, τους πολιτικούς και τις προσωπικότητες που επιδιώκουν να βάλουν φρένο στον φασισμό στην άλλη μεριά του Ατλαντικού; Πώς ξεκίνησαν και ποιες είναι οι προοπτικές τους;