Αποτυπώνονται θετικές στάσεις απέναντι σε επιλογές και δηλώσεις ως προς την αναγκαιότητα μιας δημοκρατικής εκπαίδευσης, οι οποίες όμως συμπληρώνονται από αντιφάσεις – τόσο στο περιεχόμενο του αναλυτικού προγράμματος, όσο και στον κοινωνικοποιητικό και ενταξιακό ρόλο του σχολείου.
Οι ακροδεξιοί απαιτούν να ορίζουν αυτοί πώς θα νιώθουν και πώς θα εκφράζουν οι άλλοι το φύλο τους. «Εμείς έχουμε μια άποψη για τα φύλα, εσείς θα την υποστείτε στη ζωή σας», λένε. Αυτή η εξωφρενική απαίτηση βεβαιώνει αυτό που αρνούνται με τρόμο: ότι το φύλο δεν είναι απλώς βιολογικό και «φυσικό». Ότι το πώς βιώνει και πώς εκδηλώνει κανείς το φύλο του είναι κοινωνικό. Αν αποφάσιζε απλώς η «Φύση», θα την άφηναν να «κάνει τη δουλειά της». Δεν θα είχε νόημα να εκβιάζουν τη συμμόρφωση άλλων στο «σωστό» (στο βιολογικό) φύλο, εκδίδοντας διατάγματα, απειλώντας με πρόστιμα ή ασκώντας βία.
Αλλά γιατί αυτή η εμμονή με το «σωστό» (το βιολογικό) φύλο των άλλων;
Ποιο είναι το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα το σχολείο; Το πόσο λίγο εμπνέει εκπαιδευτικούς και παιδιά; Το κυνήγι του βαθμού και το άγχος για τα φροντιστήρια και τις πανελλαδικές εξετάσεις; Μήπως η σχολική διαρροή – πόσοι μαθητές (από φτωχότερες οικογένειες) εγκαταλείπουν το σχολείο επειδή δεν τα βγάζουν πέρα; Μήπως η αδιαφορία για τα παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες; Οι κακοπληρωμένοι συμβασιούχοι που τρέχουν από σχολείο σε σχολείο, καλύπτουν πάγιες ανάγκες αλλά δεν ξέρουν αν θα δουλεύουν τον Σεπτέμβριο (και πού);
Μια συζήτηση με αφορμή την ταινία «Αγόρια στο ντους». Υπάρχει χώρος στο σημερινό σχολείο για συζητήσεις και επεξεργασίες σχετικές με θέματα έμφυλης ισότητας και συμπερίληψης;
Οι συνεχείς καταγγελίες που έρχονται στη δημοσιότητα έχουν ανοίξει με σφοδρότητα το ζήτημα της έμφυλης βίας και της σεξουαλικής παρενόχλησης. Η εκπαίδευση δεν μπορεί να αρκείται στην απλή παρατήρηση τέτοιων σφοδρών κοινωνικών προβλημάτων.

