Εφημερίδα των Συντακτών
Μνημείο στο Ντόρτμουντ για τα θύματα της ακροδεξιάς τρομοκρατικής οργάνωσης NSU. Πηγή: wikipedia.
Τα ξημερώματα της Κυριακής 23 Ιανουαρίου έγινε έκρηξη έξω από άτυπο χώρο προσευχής μουσουλμάνων στα Πατήσια. Ο αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός περιείχε βίδες, καρφιά και μεταλλικά αντικείμενα, ήταν δηλαδή μια κατασκευή σχεδιασμένη ώστε να μπορεί να σκοτώσει. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την επιλογή του στόχου, αποδεικνύουν ότι πρόκειται για οργανωμένη τρομοκρατική ενέργεια με πιθανά θύματα. Είναι ένα σήμα κινδύνου για όλους.
Η είδηση πέρασε «στα ψιλά», η σημασία της ωστόσο είναι μεγάλη. Έχουμε να κάνουμε με ενδεχόμενη κλιμάκωση της ρατσιστικής βίας και με δραστική αναβάθμιση στόχων και μεθόδων. Ως προς αυτό, η επίθεση φαίνεται να αντιγράφει τα πρότυπα νεοναζιστικών οργανώσεων άλλων χωρών και ιδίως της Γερμανίας, όπου το NSU χτυπούσε λατρευτικούς χώρους μουσουλμάνων και επέλεγε ανθρώπινους στόχους με βάση την καταγωγή ή/και το θρήσκευμα (μεταξύ τους ο Θεόδωρος Βουλγαρίδης που δολοφονήθηκε μέσα στο μαγαζί του). Η μακρά αλυσίδα θυμάτων της νεοναζιστικής βίας στη Γερμανία και οι σοβαρές καταγγελίες για συστηματική συγκάλυψη από την πλευρά της αστυνομίας ενισχύουν τη σημασία του χτεσινού περιστατικού. Είναι ένα σήμα κινδύνου για όλους.
Το Σημείο για τη Mελέτη και την Αντιμετώπιση της Ακροδεξιάς επισημαίνει, με αφορμή τη χτεσινή επίθεση, πως πρέπει να αντιμετωπιστεί δραστικά η ρατσιστική βία και η οργανωμένη ακροδεξιά τρομοκρατία. Οι θεσμοί της Πολιτείας, η κοινωνία των πολιτών, οι πολιτικοί και κοινωνικοί φορείς καλούνται τώρα να αποδείξουν ότι το πάθημα της προηγούμενης δεκαετίας έγινε μάθημα. Η ολιγωρία, η υποτίμηση του κινδύνου και η αδράνεια άφησαν χρόνο και χώρο για την άνοδο της Χρυσής Αυγής. Έτσι, η χώρα έζησε μια τραγωδία ώσπου –με μεγάλη καθυστέρηση- οι θεσμοί αντέδρασαν.
Η χτεσινή επίθεση στέλνει σήμα κινδύνου σε όλους: κινδυνεύουμε να δούμε ξανά τον τρόμο και την βία να απλώνονται.
Το Σημείο για τη Μελέτη και Αντιμετώπιση της Ακροδεξιάς και η Greenpeace, ξεκινώντας από διαφορετικές οπτικές, συμπίπτουν στην αναγνώρισης της μεγάλης απειλής για τη δημοκρατία και το περιβάλλον και χτυπάνε το καμπανάκι του κινδύνου.
Πώς θα μπορούσαμε να ονοματίσουμε, λοιπόν, αυτή την ακατανίκητη, καθώς μοιάζει, πολιτική δύναμη που εξαπλώνεται στις δύο μεριές του Ατλαντικού; Τα πρόσωπά της μάς είναι πλέον γνώριμα, ή γίνονται οικεία σιγά σιγά, και τα επεισόδια του σίριαλ πολιτικής φαντασίας στην οποία πρωταγωνιστούν (μαζί με όλους εμάς) πυκνώνουν όλο και περισσότερο.
Στις 31 Μαρτίου έπειτα από δίκη εννιά εβδομάδων, το Δικαστήριο του Παρισιού καταδικάζει τη Λεπέν σε (εφέσιμη) ποινή φυλάκισης 4 ετών (δύο χρόνια με αναστολή και δύο κατ’ οίκον) για υπεξαίρεση δημόσιων πόρων, πρόστιμο 100.000 ευρώ – αλλά και άμεσα εκτελέσιμη στέρηση του δικαιώματος του εκλέγεσθαι για μία πενταετία. Μαζί της καταδικάζονται 8 ευρωβουλευτές του κόμματος και 12 βοηθοί τους: το δικαστήριο έχει στοιχεία για 40 πλασματικές συμβάσεις σε διάστημα «σχεδόν 12 ετών» (2004–2016), ύψους «άνω των 4,6 εκατομμυρίων ευρώ».


